Een socialist, een zelfbenoemd man van het volk, die met een verwijzing naar zijn jarenlange ervaring in de lokale politiek, een pleidooi houdt voor een door de gemeenteraad gekozen burgemeester, want als de burger zelf zou kiezen zou er een politieke chaos ontstaan.
Een voorvechtster van een zichzelf vrijzinnig noemende links-liberale politieke partij waarvan men binnenkort de leden de vrijheid geeft om hun eigen lijsttrekker te kiezen, die zich opwerpt als verdediger van een mastodontische en conservatieve Eerste Kamer.
Een politiek leider van de grootste linkse oppositiepartij, een partij die drie maal voor een grondwetswijziging heeft gestemd en nu tegen is, terwijl hij zelf bijna zo principieel vóór was, dat hij desnoods wilde aftreden als zijn fractie tegen had gestemd.
De fractievoorzitter van de kleinste coalitiepartij, die in één gesproken alinea de schizofrenie samenvat van zijn politieke bestaan: “de conservatieve partijbaronnen in Nederland blijven de baas over de democratie nu de gekozen burgemeester er niet komt” en “het ledencongres van mijn partij zal zich uitspreken over dit akkoord”. Mijn partij wil zelfstandige volksvertegenwoordigers die niet aan de leiband van de leider lopen, waarom hebben uw zelfstandige volksvertegenwoordigers niet aan uw leiband gelopen.
De christen-democratische en liberale regenten aan het roer, die na jaren van teruglopende peilingen, eindelijk de kans hebben die vermalijde sociaal-democratische regenten, verbaal van jetje te geven. Geen woord over die blond gekapte vrijbuiter op rechts die zo veel bestuurlijke vernieuwing en verkiezingen in zijn onafhankelijkheidsverklaring heeft, dat de kiezer er een dagtaak aan heeft om te gaan stemmen. Geen woord over al die burgemeesters, wethouders, raadsleden van hun eigen partij die zich, opgehitst door hun verenigingen al dan niet in oprichting, zelfs in een circustent lieten stoppen om die gekozen burgemeester weg te toveren.

Kan het tenenkrommender?

Jazeker.

Een premier die zijn eigen volksvertegenwoordigers van “fout gedrag” beschuldigt en daar, na veel aandringen in twee termijnen, op terugkomt.
Een minister-president die, om zijn politieke hachje te redden, het presteert om in een officiele Kamerbrief te schrijven dat
“een minderheid in de Eerste Kamer invoering van de rechtstreeks door de bevolking gekozen burgemeester in 2006 onmogelijk heeft gemaakt, door de verwerping van de deconstitutionalisering van de burgemeestersbenoeming”,
één van de grofste staatsrechterlijke leugens sinds tijden. Of anders gezegd, vanuit politiek bestuurlijk oogpunt heeft hij gebruik gemaakt van zijn staatsrechterlijke bevoegdheid…

De burger zag het spoeddebat over het Paasakkoord, voortgekomen uit de crisis rond de gekozen burgemeester, in de Tweede Kamer der Staten-Generaal van Nederland tenenkrommend aan en wendde zich met een beschaamd en betraand gelaat af.